Protokół reagowania kryzysowego

Niniejszy dokument jest przeznaczony wyłącznie do użytku wewnętrznego przez pracowników i Specjalistów Pleso Therapy. Określa on, w jaki sposób sytuacje kryzysowe powstające podczas sesji na Platformie lub w związku z nimi są identyfikowane, obsługiwane, eskalowane i dokumentowane.

1. Cel, zakres i zasady przewodnie

1.1 Cel i zakres

Niniejszy protokół określa, w jaki sposób Pleso Therapy i Specjaliści reagują w przypadku zidentyfikowania sytuacji kryzysowej z udziałem Użytkownika lub osoby trzeciej. Reguluje on wewnętrzną komunikację, powiadamianie oraz dokumentowanie sytuacji kryzysowych.

Nie ustanawia on stosunku pracy, podporządkowania ani kontroli operacyjnej Pleso Therapy nad działalnością kliniczną Specjalisty. Klasyfikacja sytuacji oraz wybór działań w kryzysie pozostają wyłączną prerogatywą zawodową Specjalisty.

Pleso Therapy sama nie świadczy usług klinicznych ani medycznych i nie gwarantuje żadnego konkretnego rezultatu sesji ani reakcji kryzysowej. Ocena obrazu klinicznego Użytkownika oraz wybór działań klinicznych w kryzysie należą do kompetencji zawodowych Specjalisty i jego obowiązków w zakresie poufności wobec Użytkownika (zob. Rozdział 5) - Pleso Therapy nie dysponuje własnymi środkami przeprowadzenia takiej oceny i nie zastępuje opinii Specjalisty własną oceną. Odpowiedzialność za kroki kliniczne podjęte w kryzysie spoczywa zatem w pierwszej kolejności na Specjaliście, który je podjął, bez uszczerbku dla własnych obowiązków Pleso Therapy wobec Użytkowników wynikających z Regulaminu (Terms & Conditions). 

1.2 Zasady przewodnie

Niniejszy protokół opiera się na następujących zasadach, które kształtują sposób interpretowania każdej z części dokumentu.

1. Umożliwia, a nie nakazuje. Niniejszy protokół informuje o dostępnych działaniach w sytuacjach kryzysowych i upoważnia Specjalistę do ich podjęcia. Nie dyktuje decyzji klinicznych, które pozostają w gestii Specjalisty.

2. Wskazówka co do poziomów, a nie obowiązek. Rozróżnienie między sytuacjami Poziomu A i Poziomu B (Rozdział 2) ma służyć jako wskazówka kliniczna wspierająca ocenę Specjalisty. Jest to zalecenie, a nie wymóg; ocena w każdym przypadku należy do Specjalisty.

3. Rola ograniczona do niezbędnego minimum. Pleso Therapy nie dysponuje własnymi środkami identyfikacji, ustalenia lokalizacji ani skontaktowania się z Użytkownikiem w kryzysie - nie posiada zweryfikowanej lokalizacji, kontaktu alarmowego ani kanału komunikacji z Użytkownikiem w czasie rzeczywistym poza samą Sesją, którą prowadzi Specjalista. Dlatego niniejszy protokół określa minimalną koordynację niezbędną do wsparcia Specjalisty, który z konieczności jest osobą reagującą jako pierwsza. 

4. Upoważnienie do działania bez zwłoki. W sytuacji nagłej Specjalista jest upoważniony do działania w celu ochrony życia i bezpieczeństwa - w tym do ujawnienia informacji poza zwykłymi granicami poufności, gdy jest to uzasadnione - i nie jest zobowiązany do występowania o zgodę Pleso Therapy ani do jej oczekiwania przed podjęciem takiego działania.

2. Poziomy kryzysu - definicje i kryteria

Na potrzeby niniejszego protokołu sytuacją kryzysową jest każda sytuacja stwarzająca ryzyko dla życia, zdrowia lub bezpieczeństwa Użytkownika lub osoby trzeciej, niezależnie od tego, czy powstaje ona podczas sesji, czy między nimi. Sytuacje dzielą się na dwa poziomy - A i B - w zależności od pilności ryzyka.

Rozróżnienie kliniczne - myśli samobójcze a zamiar samobójczy

Myśli samobójcze: Użytkownik wyraża myśli o śmierci lub umieraniu, w tym bierne ideacje („chciałbym nie żyć”, „nie chcę żyć”). Może to być przejawem zaburzenia depresyjnego i nie stanowi automatycznie bezpośredniego zagrożenia życia.

Zamiar samobójczy: Użytkownik ujawnia jasny plan, środki lub wyrażony zamiar odebrania sobie życia. Jest to sytuacja krytyczna, która uruchamia pełną ścieżkę eskalacji, w tym - w stosownych przypadkach - kontakt ze służbami ratunkowymi.

Rozróżnienie między myślami a zamiarem jest kwestią oceny klinicznej dokonywanej przez Specjalistę. Kroki eskalacji opisane w Rozdziale 4 wprost odzwierciedlają to rozróżnienie.

Klasyfikacja poziomu (A/B) jest oceną kliniczną dokonywaną przez Specjalistę na podstawie informacji dostępnych mu w chwili oceny. Nie podlega ona przeglądowi ani kwestionowaniu w celu ustalenia odpowiedzialności; późniejszy przegląd (Rozdział 4) przeprowadzany jest wyłącznie w celach szkoleniowych i poprawy jakości.

Poniższe kategorie mają charakter przykładowy i niewyczerpujący. Każda sytuacja stwarzająca ryzyko dla życia lub bezpieczeństwa, niezależnie od tego, czy została wprost wymieniona, podlega ocenie klinicznej Specjalisty oraz - w stosownych przypadkach - niniejszemu protokołowi.

2.1 Rozróżnienie Poziomu A od Poziomu B - zalecane kryteria

Poniższe kryteria stanowią zalecaną wskazówkę wspierającą ocenę kliniczną Specjalisty. Są zaleceniem, a nie wiążącą klasyfikacją; ocena w każdym przypadku należy do Specjalisty.

Poziom A - ocena, udokumentowanie w notatkach klinicznych i monitorowanie w ramach relacji terapeutycznej; procedura operacyjna uruchamia się tylko wtedy, gdy sytuacja eskaluje w kierunku Poziomu B.

Poziom B - stosuje się pełny protokół eskalacji; należy skontaktować się ze służbami ratunkowymi, gdy istnieje bezpośrednie zagrożenie życia.

2.2 Ochrona osób bezbronnych - odrębny wymiar

Ochrona osób bezbronnych i eskalacja w sytuacji nagłej stanowią odrębne kwestie. Poziom A/B opisuje, jak bezpośrednie jest ryzyko; sam w sobie nie przesądza, czy wymagana jest reakcja w zakresie ochrony. Obawa dotycząca ochrony - na przykład informacje wskazujące na wykorzystywanie, zaniedbanie lub eksploatację dziecka albo bezbronnej osoby dorosłej - może wymagać zgłoszenia lub innych działań nawet wtedy, gdy nie występuje bezpośrednie zagrożenie podczas sesji spełniające kryteria Poziomu B. Gdy pojawia się taka obawa, Specjalista powinien potraktować ją jako wymagającą działania niezależnie od poziomu A/B: zastosowanie mają przesłanki dotyczące ujawnienia informacji określone w Rozdziale 5, a sprawa jest kierowana do Działu prawnego, który ustala ewentualny obowiązek zgłoszenia.

3. Role i obowiązki

Powiadomienie Kierownika Terapii i Działu prawnego następuje automatycznie w wewnętrznym procesie roboczym w chwili złożenia Raportu kryzysowego (Rozdział 4). Oboje są informowani w celach orientacyjnych i ewidencyjnych; od żadnego z nich nie oczekuje się działania w indywidualnej sprawie.

4. Ścieżka eskalacji - kroki do podjęcia 

Kroki te mają zastosowanie do sytuacji Poziomu B oraz do każdej sytuacji Poziomu A, którą Specjalista ocenia jako eskalującą w kierunku bezpośredniego ryzyka. Stabilna sytuacja Poziomu A (myśli lub samookaleczenie bez bezpośredniego ryzyka) jest prowadzona klinicznie w ramach relacji terapeutycznej i dokumentowana w notatkach klinicznych Specjalisty; nie uruchamia Raportu kryzysowego, powiadomienia ani procedury operacyjnej.

Poziom A - kontakt bezpośredni.

W sytuacji Poziomu A Specjalista może, gdy jest to klinicznie uzasadnione, poprosić Użytkownika bezpośrednio o dane kontaktowe, aby umożliwić monitorowanie i bezpośredni kontakt między sesjami. Specjalista informuje Dział Wsparcia, że dane kontaktowe zostały uzyskane - odbywa się to na podstawie Umowy Współpracy, a nie jako eskalacja kryzysowa. Dział Wsparcia jest jedynie powiadamiany; nie pośredniczy w kontakcie. Sytuacja Poziomu A nie wymaga Raportu kryzysowego.

Faza 1 - reakcja Specjalisty (podczas sesji lub bezpośrednio po niej)

Autonomia zawodowa Specjalisty

Kroki 3–4 powyżej nie uchylają niezależnych obowiązków zawodowych Specjalisty wynikających z obowiązującego prawa. Specjalista nie jest zobowiązany do uzyskania zgody Pleso Therapy przed skontaktowaniem się ze służbami ratunkowymi. Pleso Therapy koordynuje wsparcie; nie kieruje decyzjami klinicznymi Specjalisty.

Faza 2 - reakcja Działu Wsparcia i proces roboczy

5. Granice poufności i ujawniania informacji 

Sytuacje kryzysowe podlegają granicom poufności określonym w §13.4 T&C, które Specjalista przekazuje Użytkownikowi na początku pierwszej sesji.

Granice te mogą zezwalać na ujawnienie informacji właściwym organom, gdy istnieje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia Użytkownika, bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia osoby trzeciej, albo szczególna podstawa prawna ujawnienia wynikająca z prawa właściwego dla jurysdykcji Użytkownika (na przykład ustawowy obowiązek zgłoszenia, postanowienie sądu lub podstawa prawna dotycząca spraw z udziałem dziecka lub osoby nieposiadającej zdolności do czynności prawnych). Przemoc domowa, przemoc wobec dziecka oraz przemoc wobec osoby nieposiadającej zdolności do czynności prawnych to sytuacje przykładowe, które mogą wchodzić w zakres tych podstaw - nie stanowią one same w sobie jednak odrębnych podstaw do ujawnienia informacji. 

Uwaga: ujawnienia dotyczące myśli samobójczych i samookaleczeń, które nie wskazują na bezpośrednie ryzyko (Poziom A), nie stanowią automatycznie podstawy do naruszenia poufności. To ocena kliniczna Specjalisty decyduje o tym, czy został osiągnięty próg uzasadniający ujawnienie informacji. 

Wszelkie ujawnienie następuje w minimalnym niezbędnym zakresie i wyłącznie wobec organów wskazanych przez prawo. Specjalista dokumentuje podstawę każdego ujawnienia w Raporcie kryzysowym.

Sama obecność przemocy domowej nie stanowi podstawy do naruszenia tajemnicy zawodowej: ujawnienie wymaga albo bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia, albo szczególnej podstawy prawnej w jurysdykcji Użytkownika. Zasady tajemnicy zawodowej różnią się w zależności od rynku; gdy podstawa ujawnienia jest niejasna, Specjalista ujawnia wyłącznie niezbędne minimum i odnotowuje podstawę, na której oparł swoją decyzję. Niniejszy punkt sam w sobie nie definiuje ani nie ogranicza własnych obowiązków Specjalisty w zakresie tajemnicy zawodowej wynikających z obowiązującego go prawa - są one określone przez własne zasady licencyjne i zasady etyki zawodowej Specjalisty w jurysdykcji Użytkownika i mogą być węższe lub szersze niż podstawy ujawnienia określone powyżej. Gdy podstawa ujawnienia jest niejasna, Specjalista ujawnia wyłącznie niezbędne minimum i odnotowuje podstawę.

Osoby małoletnie

Na wszystkich rynkach z wyjątkiem Wielkiej Brytanii: protokół kryzysowy stosuje się niezależnie od obowiązującej zgody rodzica/opiekuna (§12.6 T&C).

W Wielkiej Brytanii: usługi dla osób małoletnich są obecnie zawieszone (§12.2 T&C). W razie zidentyfikowania osoby małoletniej wymagana jest natychmiastowa eskalacja do Działu Wsparcia i Działu prawnego.

6. Dokumentacja i ewidencja

1. Incydenty kryzysowe są rejestrowane za pośrednictwem Raportu kryzysowego (Załącznik A), składanego przez Specjalistę do wewnętrznej bazy danych. Złożenie tworzy wpis w Rejestrze kryzysowym (Załącznik B) i automatycznie przypisuje numer sprawy.

2. Raport kryzysowy jest wypełniany przez Specjalistę bez zbędnej zwłoki po sesji, a w każdym razie w ciągu 24 godzin.

3. Wpisy w Rejestrze kryzysowym są poufne i dostępne wyłącznie dla: Działu Wsparcia, Kierownika Terapii, Działu prawnego oraz upoważnionego kierownictwa Pleso Therapy. Ponieważ wpisy w Rejestrze kryzysowym łączą identyfikator Użytkownika z informacjami dotyczącymi zdrowia (kategoria, poziom kryzysu i rynek), stanowią one szczególną kategorię danych w rozumieniu obowiązujących przepisów o ochronie danych i muszą zostać uwzględnione w ocenie skutków dla ochrony danych (DPIA) / mapie danych Pleso dotyczącej tego procesu przetwarzania. 

4. Okres przechowywania: wpisy w Rejestrze kryzysowym i Raporty kryzysowe są przechowywane przez następujące minimalne okresy, liczone od daty zamknięcia wpisu w Rejestrze kryzysowym:

   • Polska: 10 lat

   • Ukraina: 5 lat

   • Wielka Brytania: 7 lat od daty ostatniej sesji dla dorosłych Użytkowników; dla Użytkowników, którzy w chwili incydentu byli niepełnoletni - do ukończenia przez Użytkownika 25. roku życia lub przez 8 lat od ostatniej sesji, w zależności od tego, który okres jest dłuższy. 

Te okresy przechowywania dotyczą wyłącznie Rejestru kryzysowego i Raportu kryzysowego. Własne notatki kliniczne Specjalisty (zob. poniżej) są przechowywane zgodnie z własnymi obowiązkami Specjalisty w zakresie prowadzenia dokumentacji zawodowej, a nie na podstawie niniejszego Rozdziału.

• Jeżeli obowiązujące prawo lub właściwy organ wymaga dłuższego okresu przechowywania, obowiązuje ten dłuższy okres. Zapisy są przechowywane w bezpieczny sposób, z dostępem ograniczonym zgodnie z niniejszym Rozdziałem.

Notatki kliniczne i Rejestr kryzysowy stanowią odrębną dokumentację. Własne notatki kliniczne Specjalisty zawierają pełny opis kliniczny - ocenę, treść sesji oraz uzasadnienie - i pozostają u Specjalisty zgodnie z jego własnymi obowiązkami w zakresie prowadzenia dokumentacji zawodowej. Rejestr kryzysowy (Załącznik B) rejestruje wyłącznie operacyjne minimum niezbędne do powiadomienia i koordynacji: numer sprawy, rynek, kategorię i poziom, podjęte działania, czy skontaktowano się ze służbami ratunkowymi oraz wysłane powiadomienia - a nie pełny opis kliniczny sesji. Dostęp do Rejestru kryzysowego jest ograniczony dla Działu Wsparcia, Kierownika Terapii, Działu prawnego oraz upoważnionego kierownictwa Pleso.

7. Dane kontaktowe służb ratunkowych

Niniejsza tabela ma charakter wyłącznie informacyjny. Specjaliści i Użytkownicy powinni samodzielnie weryfikować aktualne numery alarmowe; Pleso Therapy nie gwarantuje dokładności ani dostępności zewnętrznych służb ratunkowych.

8. Zalecane działania na poszczególnych etapach - wytyczne dla Specjalisty

To nie jest zbiór reguł ani próba mówienia Ci, jak masz wykonywać swoją pracę - ten przewodnik ma na celu Ci pomóc. Wiemy, że w sytuacji kryzysowej czasem trudno zorientować się od czego zacząć. Dlatego poniżej znajduje się sprawdzony sposób prowadzenia rozmowy krok po kroku, z którego możesz skorzystać, kiedy tego potrzebujesz. Wykorzystaj to, co przydatne, a resztę pomiń - Twoje własne przygotowanie, superwizja i ocena kliniczna zawsze mają pierwszeństwo.

8.1 Rozmowa o ryzyku - podstawy

1. Zacznij od słuchania. Pozwól klientowi opowiedzieć o sytuacji własnymi słowami, zanim pokierujesz rozmową.

2. Zadawaj pytania otwarte, następnie odzwierciedlaj i podsumowuj to, co usłyszałeś, aby klient poczuł, że został zrozumiany.

3. Na początku wyjaśnij zasady poufności i jej granice: wszystko, czym dzieli się klient, pozostaje poufne, ale są konkretne sytuacje, w których być może będziesz musiał zadziałać, aby zapewnić bezpieczeństwo tej osobie lub komuś innemu (Rozdział 5). 

4. Zachowaj spokój i postawę bez oceniania. Bezpośrednie pytanie o samobójstwo nie „podsuwa” pomysłu ani nie zwiększa ryzyka - zwykle zmniejsza napięcie i otwiera rozmowę.

5. Traktuj osobę z szacunkiem. Nie pouczaj, nie spieraj się o to, czy jej uczucia są uzasadnione, i nie umniejszaj tego, przez co przechodzi.

8.2 Jak pytać o samobójstwo i samookaleczenie

Przechodź od ogółu do szczegółu, tylko na tyle, na ile prowadzą Cię odpowiedzi osoby:

1. Myśli - czy pojawiały się myśli, że życie nie jest warte przeżycia, lub myśli o śmierci.

2. Zamiar i plan - czy osoba myślała o odebraniu sobie życia i czy ma plan.

3. Środki - czy ma dostęp do tego, co rozważała jako środek.

4. Ramy czasowe - czy czuje, że mogłaby wkrótce to zrobić.

5. Historia - jakiekolwiek wcześniejsze próby lub samookaleczenia, zwłaszcza w ciągu ostatniego roku.

W ten sam prosty sposób zapytaj o samookaleczenie oraz o jakiekolwiek myśli o krzywdzeniu innych osób.

8.3 Ocena stopnia pilności

Przejdź kolejno przez trzy pytania (odzwierciedla to kryteria z Rozdziału 2.1):

• 1. Czy osoba właśnie się zraniła lub coś zażyła? Szukaj oznak wymagających pilnej pomocy medycznej - utrata przytomności, obfite krwawienie, silna senność, oznaki zatrucia lub odurzenia. Jeśli tak - potraktuj to natychmiast jako stan nagły Poziomu B.

• 2. Czy istnieje bezpośrednie zagrożenie? Plan lub wyrażony zamiar; dostęp do środków; niedawna próba; albo silne pobudzenie, ciężki dystres lub wycofanie. Którekolwiek z tych wskazuje na Poziom B. Same myśli samobójcze - bez zamiaru, planu, dostępu do środków lub innej oznaki bezpośredniego ryzyka - nadal mogą stanowić Poziom A; kontynuuj monitorowanie.

• 3. Jeśli nie ma zastosowania żadne z powyższych, ryzyko nadal może występować. Postępuj w ramach relacji terapeutycznej i kontynuuj monitorowanie - Poziom A.

8.4 Gdy to Poziom A - myśli, samookaleczenie lub wcześniejsza historia bez bezpośredniego ryzyka

1. Zbadaj charakter, częstotliwość i intensywność oraz spróbuj zrozumieć, co za tym stoi.

2. Opieraj się na mocnych stronach osoby i na tym, co pomagało jej wcześniej sobie radzić; porozmawiaj o powodach, dla których chce żyć.

3. Gdy występują myśli samobójcze, delikatnie ustal kroki, aby zwiększyć dystans między osobą a wszelkimi wspomnianymi przez nią środkami - angażując, jeśli to stosowne, kogoś, komu ufa. Jeśli obecny jest plan, zamiar lub dostęp do środków, jest to Poziom B; zob. 8.6.

4. Gdy jest to klinicznie uzasadnione, weź dane kontaktowe osoby (bezpośrednio lub za pośrednictwem Działu Wsparcia) i poinformuj Dział Wsparcia na podstawie Umowy Współpracy - zob. Rozdział 4.

5. Kontynuuj monitorowanie tych objawów na kolejnych sesjach, nawet gdy nie są one powodem, dla którego osoba zgłosiła się na terapię.

8.5 Prosty plan bezpieczeństwa

Dla sytuacji Poziomu A lub sytuacji która ulega deeskalacji, uzgodnij z osobą krótki plan, sformułowany jej  własnymi słowami, z którego będzie mogła korzystać między sesjami:

1. Sygnały ostrzegawcze mówiące jej, że sytuacja się pogarsza.

2. Jedną–dwie rzeczy, które pomagają jej poczuć się stabilniej lub bezpiecznie odwracają jej uwagę.

3. Osoby, do których może się zwrócić.

4. Linię kryzysową i numer alarmowy dla jej kraju (Rozdział 7).

5. Konkretne kroki, aby trzymać się z dala od środków, do których ma dostęp.

8.6 Gdy to Poziom B - bezpośrednie ryzyko, tu i teraz

Uwaga (rynek UA): sklasyfikowanie sytuacji jako Poziomu B to moment, w którym usługa w formacie zdalnym jest traktowana jako przerwana na potrzeby dokumentacji regulacyjnej. Nie oznacza to zakończenia kontaktu z Użytkownikiem - poniższe kroki (utrzymywanie kontaktu, zachęcanie do skorzystania z pomocy w nagłych wypadkach) stanowią wymagane bezpieczne przekazanie, a nie kontynuację sesji terapeutycznej jako takiej. 

1. Pozostań z osobą i podtrzymuj rozmowę oraz kontakt - nie kończ sesji i nie milknij nagle.

2. To, co robisz i w jakiej kolejności, zależy od Twojej oceny sytuacji w danej chwili - nie musisz czekać na naszą zgodę. Możliwości obejmują: utrzymanie osoby na połączeniu, zachęcenie jej do zadzwonienia po służby ratunkowe albo samodzielne wezwanie służb ratunkowych, gdy jest to potrzebne.

3. Ponieważ sesje odbywają się zdalnie, a platforma nie posiada zweryfikowanego adresu ani numeru telefonu klienta, dotarcie z pomocą jest możliwe tylko przy jego udziale. Zapytaj, gdzie się teraz znajduje, i przekaż to służbom ratunkowym, albo pozostań z nim na połączeniu, gdy sam kontaktuje się ze służbami. Warto mieć to na uwadze, żeby w momencie kryzysu było o jedno pytanie mniej.

4. Gdy jest to stosowne i możliwe, zaangażuj kogoś, kto jest przy osobie - członka rodziny lub zaufaną osobę - aby pomógł zapewnić jej bezpieczeństwo do czasu przybycia pomocy.

5. Jesteś upoważniony do ujawnienia informacji w zakresie niezbędnym do ochrony życia lub bezpieczeństwa (Rozdział 5), bez oczekiwania na zgodę Pleso.

6. Gdy jest to stosowne i gdy pozwala na to bezpośrednie ryzyko, zaleć Użytkownikowi, aby oprócz nawiązania kontaktu ze służbami ratunkowymi zwrócił się osobiście o dalszą pomoc. Gdy Specjalista nie jest w stanie kontynuować pracy z Użytkownikiem w przyszłości, zorganizuj lub zaproponuj skierowanie do innego Specjalisty. 

7. Gdy bezpośrednia sytuacja zostanie opanowana, złóż Raport kryzysowy (Załącznik A).

8. Gdy nie możesz uzyskać informacji potrzebnych, aby dotrzeć do klienta. Jeśli klient nie ujawnia swojej lokalizacji, numeru telefonu i kontaktu alarmowego, odmawia pomocy stacjonarnej lub pomocy w nagłym wypadku, albo kontakt zostaje utracony przed bezpiecznym przekazaniem, służby ratunkowe mogą nie mieć jak do niego dotrzeć. W takiej sytuacji oczekuje się od Ciebie, że będziesz nadal oceniać ryzyko, utrzymywać klienta w kontakcie tak długo, jak to możliwe, zachęcać go, aby sam skontaktował się ze służbami ratunkowymi lub z zaufaną osobą (albo wyraził zgodę, byś zrobił to Ty), oraz powiadomienia Pleso Therapy za pośrednictwem Raportu kryzysowego. Jeśli podejmiesz te kroki, oznacza to, że wykonałeś kroki operacyjne oczekiwane od Ciebie na mocy niniejszego protokołu - nawet jeśli dotarcie do klienta lub przekazanie go okaże się niemożliwe, ponieważ informacje po prostu nie są dostępne lub klient odmawia ich podania. Niniejszy protokół nie może rozstrzygać, czy Twoje postępowanie spełnia Twoje odrębne obowiązki zawodowe i prawne wynikające z obowiązującego Cię prawa, ale nie oczekuje - i nie może oczekiwać - od Ciebie więcej, niż umożliwiały dostępne informacje. 

Jeśli utracisz kontakt z klientem w sytuacji bezpośredniego ryzyka. Jeśli klient opuszcza sesję, przestaje odpowiadać lub odmawia podania swojej lokalizacji, postępuj w następujący sposób:

1. Spróbuj natychmiast przywrócić kontakt za pośrednictwem samej sesji - dołącz ponownie i napisz do klienta na czacie sesji.

2. Skorzystaj z wszelkich danych kontaktowych, które klient mógł podać Ci bezpośrednio wcześniej (na przykład numeru telefonu udostępnionego podczas sesji), aby się z nim skontaktować lub przekazać je służbom ratunkowym. Platforma posiada wyłącznie niezweryfikowany adres e-mail i nie jest w stanie ustalić lokalizacji klienta za Ciebie.

3. Jeśli uda Ci się skontaktować z klientem, zachęć go, aby sam skontaktował się ze służbami ratunkowymi lub wyraził zgodę, byś zrobił to Ty, oraz aby dotarł do zaufanej osoby, która może przy nim być.

4. Gdy oceniasz, że istnieje bezpośrednie zagrożenie życia, możesz skontaktować się ze służbami ratunkowymi i ujawnić niezbędne minimum w celu ochrony życia, bez oczekiwania na zgodę Pleso (Rozdział 5). Pomocna jest dla nich każda informacja, którą podał klient - lokalizacja lub adres, numer telefonu, imię. Jeśli klient nie podał niczego, co pozwala ustalić jego lokalizację lub tożsamość, służby ratunkowe nie będą miały wystarczających informacji, aby podjąć działania .

5. Powiadom Pleso Therapy, składając formularz Raportu kryzysowego, odnotowując, co się wydarzyło i jakie kroki podjąłeś.

6. Udokumentuj swoją ocenę i działania we własnych notatkach klinicznych.

Wykonałeś kroki operacyjne, których wymaga od Ciebie niniejszy protokół, z chwilą gdy przekazałeś sytuację służbom ratunkowym lub innej odpowiedzialnej osobie — w zakresie, na jaki pozwalały dostępne informacje (lub, gdy jest to niemożliwe, podjąłeś kroki na wypadek utraty kontaktu) — i złożyłeś Raport kryzysowy. Ponieważ sesje odbywają się zdalnie, nie oczekuje się od Ciebie potwierdzenia, że pomoc fizycznie dotarła - punktem końcowym są kroki, które podjąłeś, a nie skutki, których nie możesz zaobserwować. Twoje własne obowiązki zawodowe, kliniczne i prawne pozostają przedmiotem Twojej oceny i nie są definiowane przez niniejszy protokół.

8.7 Dalsze postępowanie

1. Na każdej kolejnej sesji, dopóki ryzyko się utrzymuje, ponownie pytaj o myśli i plany - nie zakładaj, że minęło.

2. Utrzymuj bliższy kontakt w okresie bezpośrednio po kryzysie i zmniejszaj częstotliwość w miarę stabilizacji osoby.

3. Aktualizuj plan bezpieczeństwa w miarę zmian sytuacji.

8.8 Angażowanie rodziny lub zaufanej osoby

1. Za zgodą klienta członek rodziny lub bliska osoba może pomóc w monitorowaniu i wsparciu.

2. Zapewnij ich, że otwarta rozmowa o samobójstwie zwykle przynosi ulgę, a nie szkodę.

3. Gdy istnieje bezpośrednie zagrożenie życia, zaangażowanie innych może być konieczne nawet bez zgody (Rozdział 5) - zaangażuj jednak tylko te osoby, których udział jest niezbędny.

8.9 Dbanie o siebie

1. Praca w kryzysie jest wymagająca; nie musisz mierzyć się z tym samodzielnie.

2. Skorzystaj z sesji superwizyjnej oferowanej przez Dział Wsparcia i korzystaj z własnego superwizora.

3. Skontaktuj się ze swoim Therapy Leadem, aby uzyskać pomoc w ocenie poziomu (A lub B), wsparcie w dalszej ocenie oraz wsparcie emocjonalne.

8.10 Czego nie robić

1. Nie zostawiaj osoby samej i nie kończ kontaktu nagle, gdy ryzyko jest wysokie.

2. Nie panikuj, nie pouczaj, nie spieraj się i nie umniejszaj tego, co osoba czuje.

3. Nie składaj obietnic, których nie możesz dotrzymać (na przykład że zawsze będziesz dostępny).

Nie próbuj radzić sobie z sytuacją Poziomu B w milczeniu - złóż raport i skorzystaj z superwizji.

Załącznik A - Raport kryzysowy (formularz zgłoszeniowy)

Wypełniany przez Specjalistę za pomocą formularza w przypadkach Poziomu B / A eskalującego do B, bez zbędnej zwłoki po sesji (w ciągu 24 godzin). Złożenie rejestruje sprawę, tworzy wpis w Rejestrze kryzysowym i powiadamia zaangażowane strony.

• Specjalista (rejestrowany automatycznie na podstawie osoby składającej)

• Data i godzina sesji lub ujawnienia

• ID Użytkownika / ID sesji

• Kategoria kryzysu (z Rozdziału 2)

• Poziom kryzysu (A eskalujący do B / B)

• Opis ujawnienia lub obrazu klinicznego

• Ocena ryzyka dokonana podczas sesji (bezpośrednie zagrożenie życia: tak / nie)

• Działania podjęte podczas sesji

• Czy skontaktowano się ze służbami ratunkowymi? (tak / nie - jeśli tak - przez kogo i o której godzinie)

• Czy sesja zdalna została zakończona lub przerwana przed planowanym końcem? (tak / nie). Jeśli tak - powód zakończenia/przerwania formatu zdalnego (np. eskalacja kryzysu, rozłączenie klienta, problem techniczny, inne) 

• Czy zalecono pomoc stacjonarną / w nagłym wypadku lub skierowano Użytkownika do innego specjalisty? (tak / nie - szczegóły)

• Jeśli format zdalny nie był świadczony lub został przerwany z powodu ryzyka dla życia/zdrowia: data i godzina udokumentowania tego (dla UA: nie później niż następnego dnia roboczego po sesji)

• Czy uzyskano dane kontaktowe Użytkownika? (tak / nie)

• Wszelkie inne istotne informacje

Znacznik czasu złożenia jest rejestrowany automatycznie przez Notion.

Załącznik B - Rejestr kryzysowy (pola)

Jedna karta na incydent na tablicy kryzysowej, tworzona automatycznie w chwili złożenia Raportu kryzysowego. Dostęp ograniczony dla Działu Wsparcia, Kierownika Terapii, Działu prawnego oraz upoważnionego kierownictwa.